ahmet furkan ve boşluk

düşüncesizliğe karşı, öfkeliyim. duygularımı kontrol edemeyeceğim bir rafa kaldırıyorum. bekliyorum. benim sıramı bekliyorum. bu bekleyiş beni sakinleştiriyor. hakediyorum. farkında olmak bu hakedişimi, beni acınası bir hale sokuyor. kabul ediyorum. ama güçlü savunmalarım var. kendimi dahi ikna edemedim gerçi. olsun. mantıklı savunmalarım var. bir sokak kedisinin yapışmış tüylerinin sıradanlığı üzerimde. bilmiyorum. n'apacağım?

gerçekleri hep sonradan öğrendim alkışlandım, ama tek sorun bendim derdim, derdimi diyebilseydim bu kadar yılanı görebilseydim önceden bilebilseydim zaman geçti, durdurabilseydim keşkelerle yaşamadan, bi ölebilseydim. bütün insanlığa şöyle bi ağız dolusu hiç çekinmeden bağıra çağıra sövebilseydim insanım diye geçinip, arkadan iş çevirip, düşüncesizce didinip, milleti üzebilseydim. yokluğunu hissettiğimin, varlığına şükretmeseydim. bomboş yaşasaydım hayatı, dümdüz yürüseydim sokakta, tek tek dokunsaydım insana, bembeyaz çiçekleri koparsaydım. düşünmeden var olsaydım, mutlu etmek istemeseydim kimseyi nasıl özetleyim hadiseyi bilmiyorum, yıldım, tükeniyorum. yalnızlık keyif veriyor dedim diye, yalnızlık bile terketti, niye? korkum, kimsesiz kalmak değil, kalabalıkta kaybolmak, korkum, kandırılmak değil, yanlış anlamak. şimdiyse size bakıyorum, şiirimde bir bütünlük arayan gözler görüyorum sizi biraz yoruyorum, ama emin olun, bunun için yazmıyorum.

  bu an bi tuhaf, ellerinde yalnızlık diploması yüzünde gururlu bir ifade sükunet ve özgüven bu an bitmek bilmez konuşmalar, söz olmasa dahi müesseseden gülüşmeler, bilinmeyen bi arayış sarar suratları biliyormuşçasına konuşmalar, inkar etmeler, kavgalar ardından barışmalar, bu an bi tuhaf bi perde var sanki önünde, ordan görüyorsun anlam yüklemeye çalışıyorsun, öyle anlamsız işlere, düşünüyosun, düşünüyosun, bulamıyosun aramaktanda erinmiyosun, bu an bi tuhaf, işin tuhafı, her an bi tuhaf.