ahmet furkan ve boşluk

bana sevda masalı anlatma kardeşim dinledim, dinledikçe imrendim imrendim, imrendikçe yanıldım yanıldıkça anladım kardeşim hakikat ağırdır ve kuvvetlendim nefes aldıkça hakikati sırtladım şüphe filizlendi ruh bahçemde kökünden sökemedim zaman kıvrıldıkça kıvrıldı sıkıştı kalbim sıkıştıkça sevmek ağırdır ve kuvvetlendim nefes aldıkça sevmeyi sırtladım gözler gördüm gerçek saklayan sözler işittim kirler aklayan kirler akar nehirden kirli fikirler sormak ağırdır ve kuvvetlendim nefes aldıkça sormayı sırtladım sarıldım her gece  huzur bildim heves ettim, kanım kaynadı sıcak bildim, aşk bildim aşk ağırdır ve kuvvetlendim nefes aldıkça aşkı sırtladım hatırladım unutmam gerekenleri onlarca anı, yüzlerce resim samimiyet ve neşe ve güneş artık gökyüzünde adresim anılar ağırdır ve kuvvetlendim nefes aldıkça anıları sırtladım şehirler gezdim peşinden harap niyetler bozdum, tövbeler ettim hedefler koydum anca zahmettim, sırf bi zahmettim zahmet ağırdır ve kuvvetlendim nefes aldıkça, zahmeti sı...

kaybedecek bir şeyim kalmadı yani kazanmaya mecburum

şükür, iyiye sahip olduğundan değil kötüye sahip olmadığından dökülür insanın dilinden. devir bize şükredenlerin sisteme itirazlarının olmadığını ve dışlanması gerektiğini göstersin. durum öyle değildir. çocukluğumda fakirlik zamanlarımızı hatırlıyorum. elektrik faturaları ödenmediği için karanlıkta kaldığımı anımsıyorum. dolabı açtığımda zeytinden farklı yiyecek bulamadığımı bilirim. o zaman şükrederdi ailem ki dışarda zeytini bulamayanlar var. başını sokacak çatı bulamayanlar var. yedi kişi yaşadığımız zamanlardı evde. yedi elma girer herkesin bir hakkı olurdu. et nadir yerdik. kara lahana diye bilinen pancar çorbasını mısır unuyla yapılmış ekmekle yerdik. o lezzete paha biçemezdik. fiili bir şükürdür bu. bilirdik ki evinde anası babası hasta olanlar var. bilirdik ki anası babası olmayanlar var. bilirdik karnı aç olanlar, okuyamayıp çocuk yaşta işçi olanlar var. okulda aç kaldığım için kızmadım aileme, okula gittiğim için şükrettim işte. aileme hiç yükleyemedim aldığım nefesin soruml...

ankarada yaşadığım karmaşık duyguları istanbul yaşatamamıştı bana. ulusta hissettiklerimi pendikte farkedememiştim. kızılayda içtiklerimi kadıköyde denememiştim. tunalıda gördüklerimi caddebostanda görmemiştim. bahçelide koştuğum kadar taksimde koşmamıştım. sokak sokak bildiğim semt kızılayda, karanfil metro çıkışında dost kitabevinin önündesin. kaldırımdan bozma bankın üzerinde, ayakların yere değmiyor. masum değilsin. on yıllar önce sağ sol kavgalarının döndüğü sokakta sevda kavgasındasın, yazık. sağında ve solunda daha neşeli anlar mevcut. metronun bulvar çıkışında, otobüs duraklarının üstünde ot kafe var. orda çılgın tavuk yemenizi tavsiye ederim. zamanında çok severdim. hep bir iştahla sipariş verirdim. şimdileri aynı tadı alamıyorum. sevdiklerinle yediğinde lezzetlenen bir yemek. sanırım öyle. ordan meşrutiyete yol uzanırsa, devam et. karanlık işlemeye başladığında, konur sokaktasın. merdiven boşlukları çizimlerle dolu bir apartmanda. araftafaraydasın. eskiden güzel makarnalar ya...