şükretmek

şükür, iyiye sahip olduğundan değil kötüye sahip olmadığından dökülür insanın dilinden. devir bize şükredenlerin sisteme itirazlarının olmadığını ve dışlanması gerektiğini göstersin. durum öyle değildir. çocukluğumda fakirlik zamanlarımızı hatırlıyorum. elektrik faturaları ödenmediği için karanlıkta kaldığımı anımsıyorum. dolabı açtığımda zeytinden farklı yiyecek bulamadığımı bilirim. o zaman şükrederdi ailem ki dışarda zeytini bulamayanlar var. başını sokacak çatı bulamayanlar var. yedi kişi yaşadığımız zamanlardı evde. yedi elma girer herkesin bir hakkı olurdu. et nadir yerdik. kara lahana diye bilinen pancar çorbasını mısır unuyla yapılmış ekmekle yerdik. o lezzete paha biçemezdik. fiili bir şükürdür bu. bilirdik ki evinde anası babası hasta olanlar var. bilirdik ki anası babası olmayanlar var. bilirdik karnı aç olanlar, okuyamayıp çocuk yaşta işçi olanlar var. okulda aç kaldığım için kızmadım aileme, okula gittiğim için şükrettim işte. aileme hiç yükleyemedim aldığım nefesin sorumluluğunu. sofradan karnım doymadan kalktığım çok oldu. kızamadım kimseye. bu sisteme itaat ettiğimin-edeceğimin göstergesi falan değildir. sistemi anlamaya çalışmanın ilk şartı ona uymaktır.

"Gece yatağa aç girip sabah kılıcını kuşanmayan adama şaşarım." 

Ebu Zerr, ne güzel söylemiş. açlık sadece fakirlikten ibaret değildir. sanatsal, fikirsel açlık cehalete yol açtığı düzeyde beterdir. aslında cehalet saflıktır. bilmemek, deneyimsizliktir. üzerine iyilik inşa ederseniz iyidir. ama birde kötülük girerse cahilin inine, önce indeki kötülüğü kazıyıp atmanız lazım ki iyiliği anlatabilesiniz. zoru odur. kötülük çıkmaz zihinden, dirençlidir.

karnı doyan tok, haram yemeyen aç değildir. dini bir boyut kattığımı düşünmeyin, böyle düşündükçe maslahatı önemsemeyenlere rastlıyorum. haramı şöyle tanımlayalım; haksızca elde edilen. ve sistem bize haksız yemediğimizde ferahlık sahibi olamayacağımızı öğretmişse, sıkıntı burdadır. gece yatağa aç girmek, gün boyu yemek yemekten başka bir şey yapmayan birisinin fiili olabilir. gece yatağa aç giren adam karnı tokta olsa, saatlerce çalışmaktan elleri ve ayakları nasır tutmuş adamdır. buna rağmen karşılığını alamayan adamdır. karşılığını alamadığı için açtır, karnı doymadığı için değil. sabahtan akşama kütüphanede dirsek çürütmüş öğrenci aç girmiştir yatağa. yüzmek istemektedir, yüzemez. gezmek istemektedir, gezemez.

sistem sizi fikri açlığa boyun eğmeye alıştırıyorsa sabah kılıcı kuşananlardan olmak gerekir. kılıçsa savaştır. savaşsa kandır. kansa insandır. 

tarihçi değilim ama sanırım ilk çağlarda insanlar yumruklarla, tokatlarla, tekmelerle savaşırdı. sonra belki taşlar attılar birbirlerine. demir icat oldu bıçaklarla saldırdılar. kılıç kullandılar, kın yaptılar kılıçlara. sonraları tüfekler esir aldı milletleri. toplar, tüfekler yok etti çoğu toplumu. tabancalar kolaylaştırdı can almayı ama savaş kavramı değişti artık. devletlerdi aslolan. sistem öyle yoktan icat oldu, öyle jenerasyonlar öyle istisna işlerin peşlerinde ömür çürüttü ki günümüz; kılıcı, savaşı, kanı, insanı yedi bitirdi.

demek istediğim şudur ki; ben gece yatağa aç giriyorum. sabah davrandığım kılıcımsa kelimelerdir. bugünün kurşunları kelimelerdir. devrin kılıcı kelam, kınıysa kelamı yüklediğim dilimdir. kelimeler can alır, kelimeler can verir senin için. kelimeler savaştır. bombalar atar, çelik kubbeler yapar. denizler aşar, canlar kurtarır. dağları deler, ölümler olur ki kelimeler onlara mezarlar açar

. 

kan, itibardır. itibar kaybından insan ölmekten beter olur. itibar sahipleri millete kutup olur. insanlar yönetilir birkaç kelamla. insanlar inanır sana belki bir kitapla. insanlar can alır, can verir bir nara duyarsa. 

dilim sivrildikçe sivrilir kelam. 

kelam sivrildikçe sivrilir kılıç.

sistem dedikleri meretin şahdamarına dayadım kılıcımı, gün gelir keser alırım onun tatlı canını alimallah.

eyvallah.