ahmet furkan ve boşluk

  bi sokak, bi kedi, bi adam bi de kadın ekleniyor sonradan saçlarında hissettiğim hüzün bu yüzdendir bulutlu gökyüzüm rüyalarında son kez beni düşle akılsız, acemi, saçma bir gülüşle seni yıldızlarda beklermişim her zaman ısıtmıyor ki güneşim içimdeki acı ne içsem dinmiyor çünkü ruhum, sensizliği bilmiyor yine de sen sus sakın konuşma hapsettim kendimi gözlerine, beni suçla benliğim, armağan kalbine hoş geldin anlamsızlığın en büyük harbine.

  bu bir kalemin çilesidir tükenmiş kalemin son resmidir elden ele gezmekten bıkmış sıkıca tutulduğunda işe yarayan sonrasında bir kenara atılan sürekli yontulan, bir işe yaramak için can atan fakat yontuldukça tükenen bir kalem sürekli kullanılan, hiç umursanmayan herkesin dokunduğu, kimsenin anlamadığı bazen çizen koskoca bir dağı bazen yerle bir eden onlarca bağı ifade eden her zaman solu ve sağı oysaki edebiyatın en güzel çağı düşünün ve öğrenin bu hayatın kaleme en büyük haksızlığı!

  nasıl korkar insan bir sorudan, yılmış, bıkmış, yaşamaktan alışılmış hayatı, korkmuş sorulardan, kaçmış açmış kendi ruhunu, varlığını düşünmekten aşmış kendini ve yokluğunu düşünmeye başlamış bir sonraki adım neymiş yok efendim hayatın amacı hatırlar belki yaşanmışlıkları kararlar gösterir yanlışları en büyük yalanlar, onların alkışları inanma, göz ardı etme küçük haykırışları içine akar onların gözyaşları bu saçma dizeler birleşip olduysa şiir hayatın en cesurunu önüme getir, getir ki alayım yaşama hevesini hissetireyim boşa aldığını, nefesini göstereyim etrafını çeviren kafesini öğreteyim duymasını çaresizliğin sesini bitireyim bu saçma şiirin çilesini