ahmet furkan ve boşluk

yalnız bir adam varmış, her akşam yarasını sararmış, kimseler bilmezmiş sonunu, yalnızlık bile terk etmiş onu. doyamazmış gökyüzüne bakmaya dayanamazmış merdiven çıkmaya ama açarmış çiçekler o gelince eğilirmiş periler onu görünce bitermiş çileler o isteyince korkular korkarmış korkmaktan insanlar korkmazmış sormaktan nefesler alınırmış, kararlar verilirmiş filozoflar onu görünce delirirmiş bir varmış, bir yokmuş,  develer tellal iken pireler berber iken insanlar birbirini severken bu yalnız adam ordaymış, dünyanın sonu gelirken...

uykumda bir şeyler söyledim biliyorum, beni dinledin ruhuma sahip çıkıyor bir kıskaç aklım, oldukça kaçmaya muhtaç benden bana gelsin sıradaki şarkı hatırla kalbim, içinde dinmeyen aşkı çünkü, çünküsü yok mevsimlerden birinde yaşardın birinde ıslandın, birinde yandın kırlangıçlara baktın, bir sigara yaktın başlangıçlara imrendin, ayağa kalktın sen bitmeyen bir umudun sönmeyen ateşi sen bu dünyanın tek güneşi....