bir adam varmış

yalnız bir adam varmış,

her akşam yarasını sararmış,

kimseler bilmezmiş sonunu,

yalnızlık bile terk etmiş onu.

doyamazmış gökyüzüne bakmaya

dayanamazmış merdiven çıkmaya

ama açarmış çiçekler o gelince

eğilirmiş periler onu görünce

bitermiş çileler o isteyince

korkular korkarmış korkmaktan

insanlar korkmazmış sormaktan

nefesler alınırmış, kararlar verilirmiş

filozoflar onu görünce delirirmiş

bir varmış, bir yokmuş, 

develer tellal iken

pireler berber iken

insanlar birbirini severken

bu yalnız adam ordaymış,

dünyanın sonu gelirken...