peynir kokusu alıyorum
kolaçan etmem gerek dört bir yanımı
bir şekilde kıstırıcam kuyruğumu
alacak bir tuzak canımı
biliyorum
ama yerimde duramıyorum

sıkıldım yaşamaktan karanlıklarda
aydınlığa çıkmak istiyorum
biri üstüme basacak
tam da yaşamaya başladığımda özgürce
koştuğumda sokaklarda gönlümce
bir taş ezecek beni biliyorum

yine de koşacağım bir gün
yiyeceğim o peyniri ölüm pahasına
istemiyorum, sakın
hiçbir kedi gelmesin yasıma
sizce
yalnız ölmekten daha mı güzel
tutsak yaşamak?