ahmet furkan ve boşluk

  bi sokak, bi kedi, bi adam bi de kadın ekleniyor sonradan saçlarında hissettiğim hüzün bu yüzdendir bulutlu gökyüzüm rüyalarında son kez beni düşle akılsız, acemi, saçma bir gülüşle seni yıldızlarda beklermişim her zaman ısıtmıyor ki güneşim içimdeki acı ne içsem dinmiyor çünkü ruhum, sensizliği bilmiyor yine de sen sus sakın konuşma hapsettim kendimi gözlerine, beni suçla benliğim, armağan kalbine hoş geldin anlamsızlığın en büyük harbine.

  bu bir kalemin çilesidir tükenmiş kalemin son resmidir elden ele gezmekten bıkmış sıkıca tutulduğunda işe yarayan sonrasında bir kenara atılan sürekli yontulan, bir işe yaramak için can atan fakat yontuldukça tükenen bir kalem sürekli kullanılan, hiç umursanmayan herkesin dokunduğu, kimsenin anlamadığı bazen çizen koskoca bir dağı bazen yerle bir eden onlarca bağı ifade eden her zaman solu ve sağı oysaki edebiyatın en güzel çağı düşünün ve öğrenin bu hayatın kaleme en büyük haksızlığı!

  nasıl korkar insan bir sorudan, yılmış, bıkmış, yaşamaktan alışılmış hayatı, korkmuş sorulardan, kaçmış açmış kendi ruhunu, varlığını düşünmekten aşmış kendini ve yokluğunu düşünmeye başlamış bir sonraki adım neymiş yok efendim hayatın amacı hatırlar belki yaşanmışlıkları kararlar gösterir yanlışları en büyük yalanlar, onların alkışları inanma, göz ardı etme küçük haykırışları içine akar onların gözyaşları bu saçma dizeler birleşip olduysa şiir hayatın en cesurunu önüme getir, getir ki alayım yaşama hevesini hissetireyim boşa aldığını, nefesini göstereyim etrafını çeviren kafesini öğreteyim duymasını çaresizliğin sesini bitireyim bu saçma şiirin çilesini

yalnızlık, müzik dahi olmadan ruhunun kabına hava dahi dolmadan çiçeğim, sevmiyorlar beni solmadan durmadan esiyor rüzgar, hoş devriliyorum usulca, artık koş bana dayanamıyorum kötülerden kaçmaya oksijen yetmiyor nefesler almama ramak kaldı yedi tahta arasına ramak kaldı karanlık ruhların hatırasına delilerin yasına, adamın hasına hasret kaldım güzel insanlar dünyasına başlarım ütopyasına, rüyasına gülümse, korkakların dikil karşısına ve korkutmadan anlat onlara koy onları hayatının ortasına koy ki cesurca yaşa hayatını yalnız ölme en azından  yalansız yaşayamasan da yalnız ölme en azından...

  sakin akşamüstlerinin vazgeçilmezi, çığlık üstüne çığlık, kopuyor kıyamet gök yüzünde kuşlar, yer yüzünde köpekler sessizliğe kin besleyip kan kusarken, yollarından asla dönmeyecekler... kedilerin ağaca tırmanması yasaklandı dün, kedi yetkililer tarafından, ağaca tırmanmayı sevmeyen kediler bile hatta köpekler bile, ağaçların zirvesinde... mesele ağaca çıkma özgürlüğü... yıkılmış şehirlerde, kanla sulanmış toprak. gelenekler, anlam verilmeyen, bayramlar her yıl kutlanan, yepisyeni binalar herkesin bayıldığı,  yanında da yakışıksız bir ibadet merkezi...

  en son ne zaman sadece hava almak için yalnız başınıza dışarı çıktınız? en son ne zaman kendinizle vakit geçirdiniz, ruhunuzu dinlediniz? en son ne zaman eve keyifle gidip, kendinize soğuk bir içecek koyup keyifle müzik dinlediniz? ne zaman mutlu oldunuz? ne zaman mutlu ettiniz? sevgiliniz dışında birine sarıldınız? en son ne zaman arkadaşlarınızla şehir dışına çıktınız? en son ne zaman durduk yere birine hediye aldınız? en son ne zaman içten gülümsediniz? en son ne zaman birine yardım ettiniz? ne zaman birinin yarasına merhem oldunuz? ne zaman çılgınlar gibi eğlendiniz? ne zaman kendinizi zorladınız? en son ne zaman evreni düşündünüz? en son ne zaman siyaset konuşmayan birisine kulak verdiniz? en son ne zaman siyaset düşünmediniz? en son ne zaman güvende hissettiniz? en son ne zaman iyi ki dediniz? en son ne zaman yazı yazdınız? en son ne zaman keyifle kitap okudunuz? en son ne zaman arkadaşlarınızla bağıra çağıra maç izlediniz? en son ne zaman konsere gittiniz? en son ne zaman ...

korkmam, gözüm kara dinlemem kimseyi, bildiğimi okurum düşlerim, başkalarının gerçeklerinden daha kutsal konuşurum, ne biliyorsam delirmem, usluyum, üstünüm benim, ben varım, bencilim hatta, bunları bile kimse söyleyemez bana dürüstüm, sizin gibi değilim farklıyım, egoistim bir amaç uğruna yaratıldım en iyisini bilirim, durulmam, durdurulmam yorulmam, vazgeçmem bir idealim yok, idealin ta kendisiyim bazen bilmem ama bilmediğimi de kimse bilemez o yüzden bu sayılmaz